Jeszcze jeden przykład efektu światłocienia w fotografii ślubnej. Dużo czerni podnoszącej dramaturgię, czy dramatyzm ujęcia. Jest tu też silny element tajemniczości, bo wiele musimy się tu domyślać, na przykład jeśli chodzi o relację pary po lewej. Poza pana po prawej, niby taneczne, ale jednak też dość zagadkowa. Charakter światła i barwy wyraźnie nawiązująca do malarstwa starych mistrzów.

><

Another example of chiaroscuro effect in wedding photography.

Talk właśnie lubię fotografować wesela. Lampy błyskowe, a nie światło zastane. Dlaczego? Wyjaśnię to w jednym z następnych postów.

Piękny efekt światłocienia uzyskałem za pomocą dwóch fleszów uaktywnionych przy pomocy radiowych wyzwalaczy Pocket Wizard.

Jednym z moich ulubionych malarzy jest Caravaggio. Był on mistrzem efektu chiaroscuro (z włoskego chiaro-jasny, scuro-ciemny), terminu oznaczającego m. in. ostre kontrasty światłocieniowe.

Oto obraz Caravaggia “Wieczerza w Emaus”, doskonale ilustrujący technikę chiaroscuro. Duże partie tego dzieła pogrążone są w cieniu, dobrze oświetlone są tylko dwie postacie i potrawy na stole. Efektem jest duży dramatyzm i ekspresja.

A oto inny przykład: obraz “Swatanie” Gerrit van Honthorsta.

Jednym z większych problemów przy stosowaniu dużej głębi ostrości w fotografii ślubnej jest bardzo uważna choreografia postaci w kadrze. Nieładnie wygląda, gdy czyjaś głowa wystaje z innej. To, że obydwie są mniej więcej tak samo ostre nie poprawia sprawy. Niezłym patentem jest zajęcie pozycji powyżej fotografowanego planu. Tutaj skorzystałem z przydrożnego nasypu, ale często wchodzę na n.p. krzesło. W samochodzie mam też zawsze domową drabinkę.

Ciągła zmiana kąta fotografowania daje nam też bardziej urozmaicone ujęcia, które potem tworzą ciekawszą narrację całości fotograficznej opowieści. Zachęcam więc do wchodzenia na parapety okienne, krzesła, estradę a także do przykucania, a nawet kładzenia się na ziemi.

To był pochmurny, dość ciemny dzień. Przy 400ISO i migawce 1/200 sekundy uzyskałem blendę f5.0.  W formacie DX Nikona D300 dającym większą głębię ostrości niż pełna klatka, jest to wartość całkiem satysfakcjonująca.

Sfotografowana tu scenka, to t. zw. “bramka”, popularny na Kaszubach obyczaj zatrzymywania konduktu weselnego w celu złożenia życzeń Młodej Parze i uzyskania w zamian “okupu” w postaci słodyczy dla dzieci lub butelki wódki w przypadku dorosłych. Ilość bramek świadczy o popularności Nowożeńców – fotografowałem parę, którą zatrzymywano blisko 40 razy! Nie trzeba chyba wspominać, iż do sali weselnej dotarliśmy z dużym opóźnieniem. Obyczaj ten przyjmuje się też w innych regionach Polski, ale chyba nigdzie nie ma takiej tradycji i wagi, jak na Kaszubach.

Więcej zdjęć ślubnych na mojej stronie internetowej: http://www.jerzymodrak.com

Jeszcze jeden przykład użycia dużej głębi ostrości i kilku planów w fotografii ślubnej. To jedno z moich ulubionych zdjęć z ostatniego sezonu weselnego.

To ewidentnie późna faza wesela. Ojciec pana młodego siedzi zmęczony na krześle, reszta towarzystwa bawi się. Na tym kontraście zbudowany jest sens tego zdjęcia. Wykonałem kilkanaście klatek tej sytuacji, bo w takiej fotografii każdy element musi doskonale zagrać.  Na tym ujęciu choreografia postaci wydaje mi się perfekcyjna.

Chciałbym zwrócić uwagę na oświetlenie: dwa flesze zamocowane na drążku i aktywowane przy pomocy radiowych wyzwalaczy marki  Pocket Wizard, umieszczone na krześle za tańczącymi. Dają światło w kontrze, które często stosuję w fotografii weselnej. Lubię ten efekt, w malarstwie zwany chiaroscuro, czyli światłocień, idealny dla stworzenia atmosfery klubu nocnego czy zabawy.

Robiąc to zdjęcie miałem zupełnie inne warunki oświetleniowe. Użyłem blendy 4.5, co dało mi znacznie płytszą głębię ostrości niż w fotografii z poprzedniego postu. Ale i tak udało się uzyskać ostrość na trzech najważniejszych osobach tej scenki dzięki temu, że znalazły się w trzech różnych, ale niezbyt daleko od siebie położonych planach.

Najpierw przykuwa nasz wzrok dziewczynka po lewej. A obraz, tak jak tekst, zaczynamy zwykle czytać od lewej strony. Ponadto jest ona najlepiej oświetlona, a wzrok ciągnie do najjaśniejszych partii. Lubię wyraz rozanielenia na jej buzi. Jest bacznie obserwowana przez dziewczynkę na krześle. Scenkę oglądają też dwaj panowie w tle, nieostrzy poprzez stosunkowo otwartą przesłonę, odległość, poruszenie przy czasie 1/25 oraz światło padające z okna. Ale to może dobrze, bo dzięki temu lepiej możemy skoncentrować naszą uwagę na trzech najważniejszych personach obrazu.

I wreszcie ta najważniejsza, przynajmniej dla mnie, postać: chłopiec tańczący ze swoją matką. Zachwyt i uwielbienie na jego twarzy jest wart każdej ceny.

Obraz spaja klamra dwóch kobiecych postaci po bokach, w sukniach w tej samej gamie kolorów. Dobrze też tu robi kobieta w czerni – bez niej, ta klamra byłaby zbyt dosłowna.

Wiecej zdjęć ślubnych na mojej stronie: http://www.jerzymodrak.com

Najchętniej fotografuję obiektywem szerokokątnym na blendzie od f5,6 do f11. Daje mi to dużą głębię ostrości oraz możliwość pracy na wielu planach. Znaczy to tyle, że osoby w pierwszym planie, jak i w tle, są ostre, lub przynajmniej dość ostre. Lubię gdy oglądając zdjęcie, wzrok może wędrować po całym kadrze i wynajdywać w nim wiele szczegółów pozostających ze sobą w jakiś relacjach i tworzących nowe znaczenia.

Przykładem takiej fotografii jest powyższe zdjęcie. Zawiera ono tyle informacji, iż można mu się przyglądać nawet przez kilka minut, ciągle odkrywając nowe szczegóły. Najpierw rzuca się w oczy twarz siostry pana młodego, składającej mu życzenia. Nie tylko dlatego, że właśnie na nią nastawiona jest ostrość, ale także dlatego, że najwięcej na tej twarzy emocji. Dalej nasz wzrok rejestruje ojca obejmującego swą córkę, pannę młodą. Tu też widać silne emocje. Widać też ich w odbiciu na masce samochodu.

Dalej zauważamy dwa kieliszki szampana i chleb na talerzyku i rozumiemy, że to scena powitania w domu weselnym. Dwa pieski w oddali też są tu na miejscu – pies to symbol wierności.

Widać też inne smaczki, jak na przykład ufarbowana na czerwono plama we włosach dziewczyny w centrum zdjęcia. Albo małe fragmenty domostwa, z których wykończeniem nie zdążono przed weselem. Albo krajobraz za domem, świadczący o tym, że rzecz dzieje się na wsi.

Jasny słoneczny dzień idealnie nadaje się do takich zdjęć. Format DX daje większą głębię ostrości, dlatego użyłem tu Nikona D300 z obiektywem 17-35mm f/2.8 na 17mm przy przesłonie f14 i czasie 1/250.

Zdjęcia ślubne z dwóch poprzednich postów są dość skomplikowane. Potrzeba trochę dłużej na nie popatrzeć aby zobaczyć wszystkie szczegóły i dostrzec relacje pomiędzy ich bohaterami.

Dzisiaj chciałbym pokazać moment o znacznie mniej skomplikowanej zawartości, pokazującą trzy dobrze bawiące się osoby. Najwięcej ekspresji ma młoda kobieta po prawej, jest najbardziej spontaniczna, ma najbardziej zdecydowany gest.  To ona kradnie show. Jest też najbardziej oświetlona, na niej koncentruje się nasz wzrok.

Ale pani po lewej też pokazuje swój charakter, jej gest i ekspresja twarzy też mają moc i zdecydowanie.

Pan pośrodku obrazu wydaje się lekko wycofany, jest też najdalej od nas umiejscowiony i najsłabiej oświetlony. Najmniej też przyciąga naszą uwagę.  Wydaje się, że te kobiety imponują mu swoją ekspresją, podziwia je.

Lubię, gdy takich zdjęć wyrażających radość i spontaniczną zabawę, jest w reportażu ślubnym jak najwięcej.

Więcej moich zdjęć ślubnych na mojej stronie internetowej:

http://www.jerzymodrak.com

Jeszcze jeden przykład uchwyconego momentu w fotografii ślubnej. Mały urwis obrzuca płatkami kwiatów ojca pana młodego. Ten jest  tym aktem kompletnie zaskoczony. Widać to po jego minie i odchylonym do tyłu tułowiu, jakby chciał uniknąć skutków nagłego napadu. Chłopiec zaś jest ewidentnie zachwycony skutecznością swojego pomysłu. Zdjęcie doskonale uzupełnia zarówno mina jak i wychylenie ciała wujka po prawej, zaciekawionego  rozgrywającym się na jego oczach wydarzeniem. Te trzy postaci świetnie komunikują ciałem. Dobrze  ilustrują problem mowy ciała (body language) w fotografii weselnej.

Najbardziej lubię fotografować tak zwane momenty. Nie portrety, nie krajobrazy, ale momenty. Najchętniej chwytam kilka osób w scence rodzajowej. Spust migawki naciskam, gdy wszystkie elementy  obrazu widzianego w wizjerze aparatu znajdują się w idealnym dla kompozycji całości miejscu. I gdy razem tworzą jakąś całość, tworzą jakiś sens, opowiadają jakąś historię, poddają się jakiejś interpretacji. I koniecznie gdy wyrażają jakieś emocje. Bo w fotografii nie chodzi o głębię ostrości, lecz o głębię pokazanych uczuć – jak powiedział pewien fotograf.

Zaprezentowana tu fotografia, to jedno z moich ulubionych zdjęć ślubnych. Lubię ją bo to nie tylko idealnie uchwycona sytuacja. Widzę w tym zdjęciu wiele podtekstów i możliwości interpretacyjnych.

Najbardziej w tej fotografii przyciąga tańcząca para i sugestywna mowa ciała (body language). Ale ważne dla całej, rozgrywającej się tu scenki są też z postaci z drugiego planu: chłopiec po lewej, rozłożony na krześle i przycupnięte dziewczynki po prawej. Dzieci są pogrążone we własnym świecie i ewidentnie mało zainteresowane sferą dorosłych. Widać też ich zmęczenie nocnym imprezowaniem.